बच्चाको 'टिभी' बन्ने सपना: कथा
एउटा प्राथमिक विद्यालयको कक्षाकोठा, जहाँ साना नानीहरूको कलिलो मनमा अनेकौं सपनाहरू खेल्थे। त्यही कक्षाकोठामा एकदिन कक्षा तीनका विद्यार्थीहरूले परीक्षा दिँदै थिए। शिक्षिकाले उनीहरूको ज्ञानको मात्र नभई मनको कुरा पनि बुझ्न एउटा प्रश्न सोधिन् - "यदि मेसिनबाट मान्छेलाई पनि ऊ आफू बन्न चाहेको सामान बनाउन मिल्ने भए तिमी के बन्थ्यौ र किन?"
परीक्षा सकियो। शिक्षिकाले उत्तरपुस्तिका जाँचका लागि घरमा ल्याइन्। साँझको खाना खाएर उनी कपी जाँच्न बसिन्। हरेक कपी पल्टाउँदा उनको अनुहारमा मुस्कान र खुशी देखिन्थ्यो। बच्चाहरूको कल्पनाले उनलाई आनन्द दिइरहेको थियो। तर, जब उनी अन्तिम कपी जाँच्दै थिइन्, उनको आँखामा आँसु भरियो।
उनी नजिकै बसेर टीभी हेरिरहेका उनका श्रीमानले यो देखे उनले सोधे - "किन रोएकी, यस्ता कलिला बच्चा-बच्चीका कपी जाँच्दा पनि रुनुपर्छ त?"
शिक्षिकाले आँसुले भरिएका आँखाले आफ्ना श्रीमानतिर हेर्दै भनिन्, "आजको परीक्षामा एउटा प्रश्न थियो, 'यदि मेसिनबाट मान्छेलाई पनि ऊ आफू बन्न चाहेको सामान बनाउन मिल्ने भए तिमी के बन्थ्यौ र किन?' त्यसको जवाफमा एकजना बच्चाले यस्तो लेखेको छ, 'म टिभी बन्थेँ।"
श्रीमान हाँस्दै बोले, "धत् लाटी! यस्तो कुरामा किन रुनु?"
शिक्षिकाले गह्रौँ स्वरमा भनिन्, "अगाडि सुन्नुस् न अझै । …किनकि टीभी बन्न पाएको भए सधैँ बाबा, ममी र घरका सबै सदस्य मेरो वरिपरि रहने थिए। घरमा मेरो स्थान नै अलग हुने थियो। जब म बोल्थेँ, सबैले ध्यान दिएर सुन्थे, बिना कुनै उल्टो सवाल। बाबा अफिसबाट थाकेर आए पनि मेरो छेउमा बसेर मलाई नै हेरिरहनुहुन्थ्यो। ममीको अरू कुनै काम नभएको बेला पनि ममा लागेको धुलो पुछ्दै मायाका साथ रुमालले छोपिदिनुहुन्थ्यो। ममी-बाबा जब तनावमा पर्नुहुन्थ्यो, तब मलाई गाली गर्नु, हकार्नुको सट्टा उल्टै मेरो साथमा बसेर आफ्नो तनाव कम गर्नुहुन्थ्यो। साँच्चै म टीभी हुन्थेँ भने सबैलाई खुशी दिन सक्थेँ। यहाँसम्म कि मेरो सामु बस्न मेरा दिदी-दाजु र भाइ-बहिनीमा तँछाडमछाड र झगडा हुन्थ्यो।' यति सुनेपछि शिक्षिकाका श्रीमान अलि गम्भीर भए। उनले करुणाले भरिएको आवाजमा भने, "बिचरा! बालक। उसका बाबुआमाले त उसलाई अलिकति पनि ख्याल नगर्दा रहेछन्। कति अभागी त्यो बच्चा, बाबुआमाको ममताको लागि तड्पिरहेको रहेछ! केही त ख्याल गर्नु नि!"
शिक्षिकाले भनिन्, "थाहा छ हजुरलाई, त्यो बच्चा को हो?"
श्रीमानले उत्सुकताले सोधे, "को हो?"
शिक्षिकाले लामो सास फेर्दै भनिन्, "त्यो बच्चा... हाम्रै छोरा कालु हो।"
श्रीमान अवाक् भए। दुवै जना स्तब्ध थिए। उनीहरूको हृदयमा पश्चात्तापको ठूलो आँधी चल्यो। उनीहरूले आफ्नो छोराको पीडालाई कहिल्यै बुझेका रहेनछन् भन्ने कुराले उनीहरूलाई गहिरो चोट पुर्यायो।
त्यो रात उनीहरू सुत्न सकेनन्। उनीहरूले आफूले आफैलाई सोधे, 'के हामीले आफ्नो पेशा, आफ्नो जिम्मेवारी, आफ्नो दौडधूपमा यति धेरै व्यस्त भयौँ कि आफ्नै छोराको कलिलो मनलाई पनि बुझ्न सकेनौँ?'
उनीहरूको आँखामा विगतका दृश्यहरू घुम्न थाले। टीभीमा मन पर्ने कार्यक्रम आउँदा कालु उनीहरूसँगै कुरा गर्न खोज्दा उनीहरूले 'चुप लाग' भनेका पलहरू, व्यस्त हुँदा कालु नजिक आउँदा 'अहिले डिस्टर्ब नगर्नु' भनेर हकारेका क्षणहरू र टीभीमा ध्यानमग्न हुँदा कालुले एक्लै खेलेका दृश्यहरू।
उनीहरूको मनमा एउटै कुराले पछुतो भयो, 'हामीले हाम्रो छोरालाई माया र समयको सट्टा एउटा निर्जीव टीभीलाई बढी महत्व दिएछौँ।'
नैतिक शिक्षा र सन्देश
यो कथाले हामीलाई एउटा गहिरो नैतिक शिक्षा दिन्छ। आधुनिक जीवनको व्यस्ततामा हामी अक्सर आफ्ना प्रियजन, विशेषगरी आफ्ना बालबालिकालाई समय दिन बिर्सन्छौं। हामी भौतिक सुखसुविधा र आरामको खोजीमा यति व्यस्त हुन्छौं कि आफ्नै परिवारका सदस्यहरूलाई भावनात्मक रूपमा एक्लो महसुस गराउँछौं।
हामीले बुझ्नुपर्छ कि माया, स्नेह र समय नै सबैभन्दा ठूलो धन हो। बालबालिकालाई महँगा खेलौना वा कपडाभन्दा पनि बाबुआमाको मायालु स्पर्श र ध्यानको बढी आवश्यकता हुन्छ। हामीले उनीहरूको कुरा सुन्न, उनीहरूसँग खेल्न र उनीहरूलाई यो महसुस गराउनु आवश्यक छ कि उनीहरू हाम्रो जीवनको सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण हिस्सा हुन्।
सन्तुकी श्रीमतीले टीभीमा ध्यानमग्न हुँदा 'अहिले डिस्टर्ब नगर्नु' भनेर हकारेका क्षणहरू, र टीभीमा ध्यानमग्न हुँदा सन्तुले एक्लै खेलेका दृश्यहरू। उनीहरूको मनमा एउटै कुराले पछुतो भयो, 'हामीले हाम्रो छोरालाई माया र समयको सट्टा एउटा निर्जीव टीभीलाई बढी महत्व दिएछौँ।'
के हामी पनि आफ्ना प्रियजनका लागि टीभी, मोबाइल फोन वा अन्य कुनै निर्जीव वस्तुभन्दा बढी महत्त्वपूर्ण छौँ?
Post a Comment